PARMsupport

Blog – Durf te leven!

Geplaatst op: 7 oktober, 2013
Aantal keer bekeken: 5.351

Wat een bizar moment om een blog te schrijven. NU. Nu ik dochter en een vriendinnetje van school heb gehaald en ze samen spelen. Nadat ik weer een ochtend bezig ben geweest met en voor mijn zieke vader, daarna boodschappen doen en koken voor zijn (nog niet herstelde) vriendin. Nu ik vanmiddag eindelijk weer een paar uur aan het werk ben. En dan ineens dringt het zich aan me op… schrijven. Een blog. Ik loop over, het moet eruit. NU.

Schrijven is delen. Schrijven kan helen. Dat zou fijn zijn. Ik ben al 1,5 week niet fit en gisteren stortte ik een beetje in, gaf me eraan over en ging naar bed. Even baalde ik omdat ik een zonnige en gezellige middag moest missen, maar daarna maakte het ook niet meer uit. Want niets blijft hetzelfde, alles verandert continu. Dus ook dit. Ik kan me over een paar dagen of een week wel weer helemaal lekker voelen. En dat is nu juist het prettige, dat ík dit zo kan voelen! Want het gaat fysiek nu zoveel beter met me dan al die jaren ervoor toen ik veel last had van fibromyalgie en pijn- en gewrichtsklachten. Als ik dan tijdelijk niet fit was, mondde dat negen van de tien keer uit in een giga terugval waarbij ik niet meer kon werken, sowieso bijna niets meer kon en dat hield dan dagen aan. Dus als ik me toen even niet fit voelde, kwam daar meteen de angst. De angst voor een terugval, wetende dat ik weer dagen moest herstellen om de dagelijkse dingen aan te kunnen. En dat was zo’n naar gevoel. En het was niet eens een ‘self fulfilling prophecy’, want ook als ik er niet angstig voor was (omdat ik toch vrij had) kwam die giga terugval ook. Altijd. Eigenlijk was ik zo best vaak aan het ‘opkrabbelen’. Maar zoals ik ben, deed ik dat ook altijd. Maar nu is die ‘angst’ dus weg en dat is zo ontzettend fijn.

Terwijl ik me niet fit voel, zorg ik, werk ik, organiseer ik, doe ik… van alles. Natuurlijk probeer ik zoveel mogelijk te rusten of de rust binnen de activiteiten te vinden (yoga lifestyle). Zo heb ik even de Happinez gelezen en kwam dit interview tegen met Patricia Steur* (fotografe) en werd ik geraakt door haar visie op DURVEN.

2013 Happinez

Niets zou je moeten tegenhouden om je hart te volgen, maar er is vaak angst. Angst voor het onbekende, angst voor de gevolgen en angst voor de mening van anderen”.

Nou ik kan je zeggen dat ik die angst voor het onbekende (ergens naar toe gaan en niet wetende of ik er wel zou kunnen zitten, of er wel goede/zachte stoelen zouden zijn, of ik in de buurt kan parkeren of ik 5 trappen op moet omdat er geen lift is etc) heel veel gehad heb. Als je niet meer op je lichaam kunt vertrouwen omdat je niet weet hoe het zich houdt, verlies je ook het vertrouwen in je kunnen en kun je angst ervaren voor het onbekende.

Angst voor de gevolgen kende ik ook maar al te goed! Want hoe vaak heb ik een terugval gehad na een onvermoed voor mij fysiek zeer zware avond of middag. En dan moest ik weer herstellen terwijl ik eigenlijk aan het werk moest of dat ik een leuke afspraak in het weekend moest afzeggen. Angst voor de mening van anderen heb ik niet gehad. Wel heb ik vaak gebaald van uitspraken van anderen. Die dachten het vaak zo goed te weten, terwijl ze zelf niet beperkt werden door fysieke klachten. Lastig vond ik het.

De ‘angst’ die Steur beschrijft was gerelateerd aan haar werk als fotografe. “Ik was een van de eerste vrouwelijke fotografen en werd, zeker in het begin, niet echt serieus genomen. Toch ben ik altijd mijn eigen weg gegaan, waarbij ik mijn angst recht in de ogen bleef kijken en ik geregeld op m’n bek ging. Dat waren soms harde lessen, maar ze hebben me vooral veel geleerd. Het hele leven is één groot risico. “Durf te leven!” is daarom mijn motto. Alleen door te doen, kun je leren. Angst is hierbij je slechtste raadgever en lef je beste leermeester.”

Grappig dat zij het over werk heeft en dat ik, terwijl ik het lees, haar verhaal op een andere manier over mijn eigen leven kan leggen. Waarbij mijn ‘fysieke zijn’ een groot deel deel van mijn leven heeft beheerst. Maar ook andere angsten. Zoals schrijven en werken voor VROUW.nl, voor mezelf beginnen met PARMsupport en alle onzekerheden die daarbij horen, een grote reis maken met een peuter waarbij ik niet m.b.t. haar angstig ben geweest, maar wel met andere onzekerheden (die het rondreizen met kleine kinderen met zich mee brengt) werd geconfronteerd én mijn eigen angsten heb overwonnen door o.a. een loopbrug boven een ravijn te nemen en een helicopter vlucht in de bergen. Het grappige is dat het bijna verslavend ging werken, een angst of onzekerheid overwinnen en zo een steeds vrijer gevoel ervaren. Wat ontzettend lekker is dat! Toen ik vandaag dit stukje las over “Durf te leven en leer door te doen” moet ik hier weer aan denken. En ben ik blij dat ik weer vertrouwen in mijn lichaam heb. Dat ik de afgelopen jaren zoveel geleerd en overwonnen heb en treed (met alle onzekerheden die zich nu aandienen) toch vol vertrouwen de komende tijd tegemoet! Carpe diem!

Marjon

 

© PARMsupport – Marjon Parmentier

*Patricia Steur: stuk uit interview Happinez nr5-2013

Laat een reactie achter:

PARMsupport
PARMsupport
Wil je ook meer zichtbaarheid? Meld je dan aan
om de GRATIS CHECKLIST te ontvangen